அதோ அந்த மூலையில்தான்
கறுப்புக் கிடாய் 
கட்டிக் கிடக்கும்..

அந்த மரமிருந்த இடத்தில்தான்
அப்பத்தா
எந்நேரமும் இருந்தபடி
புளிதட்டிக் கொண்டோ..
அரிசி புடைத்துக கொண்டோ
எள்ளில் கல் நீக்கியபடியோ
எங்கள் எல்லாரையும்
கண் வழியும்
அன்பினால்
ஆண்டு கொண்டு இருந்தாள்..

அஞ்சாப்புக்கு முதல் ஐந்து நாள்
பள்ளிக்குப் போகாதபோது
அதோ அந்த கல்தூணில் கட்டி வைத்துதான்
அப்பா அண்ணனை அடித்தார்..

அதோ அந்த வடக்கு சுவரோரம்தான்
அப்பாவின் அனுமதியின்றி
மாமா மறைந்து வந்து நின்று
அம்மாவுக்கு
பணமும் பண்டமும்
கொடுத்துவிட்டு
கொஞ்சம் கண்ணீரையும்
கவலையையும் வாங்கிப் போகும்..

இதோ கிடக்கிறதே
இந்த மண்..
இதில் விழுந்துதான்
நாங்கள் முளைத்ததும் வளர்ந்ததும்..

ஏழு கடல்
ஏழு மலை
ஏழு அக்கினி குண்டம்
எல்லாம் தாண்டி இருக்கும்
ராச்சசனின் உயிர் போல
நகரக் காட்டின் நடுவில்
எங்கோ கிடக்கிறோம் நாங்கள்..
இடிந்த வீட்டை
காணச் சகியாமல்
ஊருக்குள் ஏதோ ஒரு
காரை வீட்டின் தனிமையில் உழன்றபடி
தன் உயிர் இருக்கும் திசையை
நாள் தோறும்
பார்த்தபடியே இருக்கிறாள்
என்
அம்மா என்னும் ராச்சசி..

ஒரு சம்பவம்.. நான் வழக்கம் போல வீட்டில் இருந்து எழுதிக் கொண்டு இருந்தேன். மதியம் ஒன்றரை இருக்கும்.. காலிங் பெல் அடிக்க திறந்து பார்த்தேன். இரண்டு பேர் நின்று கொண்டு இருந்தார்கள். உங்க வீட்டு கேஸ் ஸ்டவ்வை க்ளீன் பண்ணித் தருவோம். வெறும் 20 ரூபாய்தான். க்ளீன் பண்ணி முடித்தால் எரிபொருள் மிச்சமாகும் என்றார்கள்.. இது மாதிரி ஃபிராடுகளை நான் முன் கூட்டியே அறிந்திருந்ததால் வேண்டாம் என்று மறுத்துவிட்டு அவர்கள் எங்கள் காம்பௌண்டை விட்டு போகும் வரை காத்திருந்துவிட்டு கதவை மூடினேன். அவர்கள் மாடியில் உள்ள குடித்தனங்களுக்கு எல்லாம் போகாமல் வேகமாக வெளியேறியதன் காரணம் எங்க சின்னா.. அவர்கள் காலிங் பெல் அடித்தததில் இருந்து வெளியேறும் வரை குரைத்துக் கொண்டே இருந்தான்..

மறுநாள் தந்தி பேப்பரில்தான் வந்தது செய்தி: எங்களுக்கு நாலு வீடு தள்ளி இருந்த இயக்குநர் ஒருவரின் வீட்டில் உறவுக்காரப் பெண் மட்டும் தனியாக இருந்தாளாம். இவர்களின் பேச்சை நம்பி உள்ளே அழைத்திருக்கிறாள். அவளை கட்டிப் போட்டுவிட்டு இருவரும் வீட்டில் இருந்த 13 சவரனோ 15 சவரனோ நகையை கொள்ளையடித்துகொண்டு போய்விட்டார்கள்..

என் மனைவி பக்கத்து போர்ஷன் காரர்களிடம் எல்லாம் இவர் இருக்குறப்பதான் நம்ம காம்பௌண்டுக்கு வந்தாங்களாம். நம்ம வீடுகளை எல்லாம் நோட்டம் விட்டாங்களாம் என்று காந்தி வந்து போன இடங்களை ஒரு தேச பக்தன் காட்டுவது போல அவர்கள் நின்ற இடம் நடந்த இடத்தை எல்லாம் அனைவருக்கும் காட்டிக் கொண்டு இருந்தாள்..

சாயந்திரமாக மேல் வீட்டு பையன் வந்தான். அப்போது அவன் கல்லூரி ஃபைனல் இயர் படித்துககொண்டு இருந்தான். என்ன அங்கிள்.. நேத்து திருடங்க வந்தாங்களா என்ன.. என்று கேட்டான். நான் பெருமையாக தந்தி பேப்பரில் செய்தி வந்திருந்த பக்க்த்தை அவனிடம் காட்டி நீயே நியூசை படித்துப் பாரு என்றேன். பேப்பரை திருப்பிக் கொடுத்து எந்த குற்றவுணர்வும் இல்லாமல் எனக்கு தமிழ் படிக்கத் தெரியாது அங்கிள். நான் செக்கண்ட் லாங்குவேஜா ஃபிரெஞ்சுதான் படிச்சேன்.. என்றான்.எனக்கு அந்த திருடர்கள் மேல் கோபமே வரவில்லை..

முகநூல் நண்பர் Selva Kumar ஒரு முறை பதிவிட்டிருந்தார் : சைக்கிளில் வந்தவன் அவன். பரபரப்பான சாலை அது. (சேத்துப்பட்டு அருகில்) நடுச்சாலையில் அவனால் சைக்கிளை அதற்கு மேல் ஓட்ட முடியவில்லை. தள்ளாடுகிறான். வண்டியின் கேரியரில் இருந்த குழந்தைகள் இரண்டும் அலறி அழுதபடி இருந்தன. அவன் சாலையை கடப்பது இருக்கட்டும். அவன் வீடு எங்கேயோ.. அங்கே அவன் போய் சேர்ந்தானா..? அந்தக் குழந்தைகள் உயிரோடு வீடு சேர்ந்தனவா..? குறைந்தபட்சம் அவன் அந்தச் சாலையைக் கடந்தானா என்பதான கேள்விகள் என்னைச் சுட்டுப் போட்டன..

மது.. இது நிச்சயம் விஷமல்ல.. கிருமி.. தொற்றிக் கொண்டபின் என்ன மருந்து எடுத்தாலும் உங்களை விடாத கிருமிதான் அது..

நான் திரைத்துறையில் இருக்கிறேன். எனக்கும் ஆதர்சம் என்று இயக்குனர்கள் உண்டு. தமிழிலேயே உலகத் தரத்தில் படம் எடுத்த ஒரே இயக்குநரை ஒரு டாஸ்மாக் பாரில் சட்டை அவிழ்ந்து தொங்க பார்த்து நான் பட்ட வேதனையை எப்படி சொல்வதென்று தெரியவில்லை.. இன்னொருவன்.. இயக்குனன்.. தமிழின் ஆகச்சிறந்த பொழுதுபோக்குப் படங்களிலொன்றை இயக்கியவன். அவன் காதலித்தது ஆயிரக்கணக்கான பெண்களை.. ஆனாலும் அவனைக் காதலித்த மூன்று பெண்களை மணந்து கொண்டவன்.. உங்களில் நம்பவே முடியாத அளவுக்கு வெற்றிகரமான இயக்குநரொருவருக்கு அவரது வெற்றிப் படங்களின் விவாதத்தில் கலந்து கொண்டு படத்தின் வெற்றியில் பங்கு வகித்தவன். நீங்கள் பார்த்து வியந்த அவரது இரண்டு படங்களுக்கு வசனமும் கூட அவனே.. குடியினால் சீரழிந்து தெருவில் கிடந்தான். எப்போது புத்தி வந்தது என தெரியவில்லை.. திடுமென திருந்தி இப்போது ஒரு படத்தை இயக்கி இருக்கிறான். படத்தின் வெற்றி தோல்வி பற்றி எனக்கு கவலை இல்லை. அவன் குடியை நிறுத்தி ஒரு படத்தை இயக்கியதே பெரிய வெற்றிதான் என்பது என் எண்ணம்..

முன்பெல்லாம் அடுத்த தெருவில்.. அடுத்த குடும்பத்தில் ஒருவர்தான் குடிகாரராக இருந்தார்கள். அந்த குடிகாரர்கள் பற்றி நாம் வதந்திகளாகத்தான் பேசிக் கொண்டிருந்தோம்.. இப்போதோ தமிழகத்தில் இருக்கும் ஒவ்வொரு குடும்பத்திலும் ஒரு குடிகாரர்கள் இருக்கிறார்கள். இப்போது அவர்களைப் பற்றிப் பேசாமலிருக்கவே நாம் முயல்கிறோம்..

பதின் வயதுப் பையன்கள் பார்களில் உட்கார்நதபடி அவர்களின் தந்தையார் வயதையொத்த பணியாளர்களிடம் விருப்ப மதுவை வாங்கிவர ஆர்டர் கொடுப்பது இயல்பானதொரு அன்றாட நிகழ்வாகிவிட்டது..

குடியினால் நடக்கும் கொலைகளும்.. குடிப்பதற்காக நடைபெறும் கொள்ளைகளும் நாம் படித்துக கடந்து போகும் தினசரி செய்திகளாகிவிட்டன..

குடி நம் ஒவ்வொருவரது குடும்பத்துககுள்ளும் புகுந்து குடிகெடுக்கும் முதல் காரணியாகிவிட்டது.. எனக்குத் தெரிந்து பெரிய போதை காதலும் காமமும்தான்.. அந்த இரண்டையுமே புறந்தள்ளிவிட்டு மூளையை மரத்துப போக வைத்திருக்கிறது குடி..

இதை எதிர்த்து இன்று நாம் போராடத் துவங்கவில்லை எனில் என்று போராடினாலும் பயன் இல்லை என்றே எண்ணுகிறேன்.. நாம் குடிப்பவரோ இல்லை குடிகாரர்களால் பாதிக்கப் பட்டவரோ.. எதிர்கால சமூகம் குடித்து அழிய கூடாது என்ற சமுதாய நோக்கு கொண்டவரெனின் இன்னமும் சந்தோஷம்.. குடிக்கு எதிராக நாம் போராட வேண்டிய நேரம் வந்துவிட்டது நண்பர்களே.. இன்று போராடவில்லை என்றால் நாளை நம் பிள்ளைகளை யாராலும் காப்பாற்ற முடியாது. வாருங்கள்..

அன்பினை உனக்குத் தெரியும்
துன்பத்தை எனக்குத் தெரியும்
என
நீ நம்பிக் கொண்டிருக்கிறாய்..
உன்னை விட
எனக் கொன்று
அதிகமாய் தெரியும்..
ஆம்..
அன்பினையும்
எனக்குத் தெரியும்..

அவன்
சொந்தமாக நிலம் வைத்திருந்ததில்லை..

ஐந்து வயதில்
விடிந்தும் விடியாத காலையில்
அப்பன் அடித்து இழுத்துப்
போனபோது
பரிச்சயப்பட்ட நிலம் அது..


அதன் பசி இவனுக்குத் தெரியும்..
அதன் மொழி இவனுக்குப் புரியும்..

எப்போது புணர்ந்தால்
நல்ல பலன் கிடைக்கும் என்றும்
அது விரும்பாத பொழுதுகளில்
விதைத்தும் விளையாத
தானியங்களையும்
இவனுக்குத் தெரியும்..

மழை பொய்த்த போதுகளில்
கண்ணீரின்றி அது அழுததும்
இவனுக்குத் தெரியும்..

இதோ இந்த
கட்டிடப் பாலையில்
அவன் வேலை செய்யும்
மதுச்சாலை செல்லும் வழியில்
காம்பவுண்டுகளுக்குள்
அழுதபடி இருக்கும்
பழுதுபார்க்கப்படாத தென்னைகளும்
உரம் வைக்கப்படாத மாக்களும்
உகுக்கும் கண்ணீர்
இவன் மேல் மட்டுமே தெறிக்கிறது..

யோவ் பெரிசு
என விளித்து சிறுவன் ஒருவன்
கொடுக்கும் பணத்தில்
விஸ்கியோ பிராந்தியோ
வாங்கிவந்து கொடுக்கிறான் இவன்..

ஆங்கிலத்தில் பேசும் கனவான்கள்
இவனது கணக்கில்
பிழை கண்டு பிடித்து
பத்தோ இருபதோ குறைத்துக்
கொடுக்கும் பொழுதில்தான்
கணக்கில் ஏமாற்றினால்
தப்பில்லை என்பதை
ஒப்புக் கொண்டான் இவன்..

துயர் நெடும் வாழ்வின்
மோட்டார் சத்தம் நிரம்பிய
தனிமை இரவுகளில்
தாவரங்கள் விடும் பெருமூச்சை
உறங்காமல் இசையென கேட்டபடி
இருக்கிறான் இவன்..

கடைசியில் இவனிடம் மிஞ்சியது
பாடல்கள் கூட இல்லை..
பாடல்கள் இருந்த தடங்கள் மட்டுமே..

நண்பன் ஃப்ராங்க் Franklin Kumar) எடுத்த பார்வையற்றோரின் இசைக்குழு புகைப்படத்தைப் பார்த்ததும் எழுதியது இது..

மோட்டார் சத்தங்களுக்கு நடுவே
தனித்தலைகிறது அந்தப் பாடல்..

ஏதோ ஒரு கவிஞனின்
கண்ணீர்ப் பாடலையும்
ஏதோ ஒரு தாயின்
தாலாட்டுப் பாடலையும்
காற்றெங்கும் அலையவிட்டு
காதுகளைத் தட்டுகிறது
அந்தப் பாடல்..

தத்தம் பாக்கெட்டுகளின் கதவை
அந்தப் பாடல்கள் தட்டுவதாக எண்ணி
கைகளால் பாக்கெட் மூடி
அவசரமாக நகர்கிறோம் நாம்..
ஆனால் யாருக்குக் கொடுக்கிறோம்
என்பதை அறியாமலே
இசையைக் கொடுத்தபடிதான் இருக்கிறான்
அந்தப் பாடகன்..

உணவுதேடும் ஒரு
நாய்க்குட்டியின் வாலாட்டலைப் போல
அல்ல அந்தப் பாடல்..
உழைத்தவன் ஒருவனின்
வியர்வை வாசத்தைப் போலத்தான்
அது பரவுகிறது..

பாடியவனுக்கு கண் இல்லை
என அறிந்த பலருக்கும்
அந்தப் பாடலுக்கு கண் இருந்தது
தெரியாமலேயே போய்விட்டது..

கதை சொல்றது எனக்கு ரொம்ப புடிச்ச விஷயம்.. 

நாம டைரக்டர் ஆகாத வரைக்கும் நாந்தான் உன்னோடஅசிஸ்டண்ட் என்று சொன்னபடி வரும் எந்த அசிஸ்டண்ட்டும் நிரந்தரமில்லை

இன்றைக்கு திருவண்ணாமலையில் நடந்த திருமணத்துக்குப் போனபோது எப்போதோ ஒரு காலத்தில் என்னிடம் கூட அசிஸ்டண்ட் ஆவதற்காக முயன்ற ரெண்டு தம்பிகள் வந்திருந்தார்கள்.. சமீபத்தில் செய்த கதையான 'தீவிரவாதி' என்ற கருவை சொன்னேன்.. திரும்பும் வழியில் என்னுடன் பயணம்செய்த சந்திரனுக்கு குட்டிப் பேச்சியும் எம். சிவகுமாரும் என்ற கதையையும் சொன்னேன்.. I don't care how they react.. all I care is I told the story to some one after a long long time..