எல்லோரது வாழ்விலும் இந்த 'முதல்' என்ற வியாதி இருந்துதான் தீரும்.. அப்ப என் வாழ்வில் மட்டும் இருக்காதா என்ன..? முதல் காதல், முதல் முத்தம், முதல் அணைப்பு என்று எல்லாருக்கும் இருப்பது போல்தான் எனக்கும் பல 'முதல்'கள்.. 

இந்த எல்லா முதல்களோடும் முதல் ஜட்டி (எவ்வளவு போராட்டம்..), முதல் செருப்பு (ஹவாய் செருபபுதான். ஆனாலும்..), முதல் பேண்ட் (அந்த பேண்ட்டை அணிந்த பரவசக் கணம்..), முதல் ஃபேன், முதல் ஓட்டல் உணவு, முதல் நான்-வெஜ் உணவு, முதல் பாம்பே டைப் லெட்ரீன்(என்னத்துக்கு இந்த டார்ச்சரை எல்லாம் சொல்லணும்..), முதல் முதல்-ரேங்க், முதல் ஏசி அனுபவம், முதல் ரயில் பயணம், முதல் முதலாக கடல் பார்த்தது(பார்த்ததும் என்ன செய்தோம் என சொல்ல முடியாது), முதல் முதலாக தமிழ்நாடு தாண்டிப் போனது, முதல் எலக்ட்ரிக் ட்ரெயின் பயணம், முதல்முதலாக சொந்த சம்பளத்தில் வாங்கிய சட்டை, முதல் முதலாக சொந்த சம்பளத்தை தொலைத்தது, முதல் முதலாக ஒருவர் என்னை சார் என்றது, முதல் முதலாக என் கதையை பிரிண்ட்டில் பார்த்தது, முதல்முதலாக என் கவிதை கணையாழியில் வந்தது, முதல் முதலாக நான் எழுதியது கவிதையோ கதையோ அல்ல என என் நண்பன் நிறுவியது, முதல் பெண் சிநேகிதி, முதல் கைத்தட்டல், முதல் முகமறியா வாசகனின் கடிதம், நண்பனின் முதல் துரோகம் (இது எனக்கு தெளிவாக நினைவில்லை என்றாலும் நினைவிருக்கும் துரோகங்களை மன்னிக்க முடியாது), நான் செய்த முதல் துரோகம், முதல் பலான படம், முதல் மரண பயம், முதல் தற்கொலை முயற்சி (நம்ம கணக்கில் மூணு இருக்குதுங்கோவ்..), முதல் நாய்க்கடி, முதல் கழுதை உதை, முதல் முதல் முதல் என்று ஆயிரமாயிரம் முட்டி மோதுகிறது..

இருந்தாலும் தினந்தோறும் முதல்முதலாக எதையாவது செய்தபடிதான் இருக்கிறேன் நான்..

முடித்தும் முடிக்காமலுமாக சினிமாவுக்காக தயார் செய்த கதைகள் என்று 20 க்கும் மேலே மனசுக்குள் கிடக்கின்றன.. கதைகள் தயார் செய்வது வாதை என்றால் அவை நிராகரிக்கப்படுவது பெரும் துயர்.. பதினைந்து வருடத்துக்கு மேலான சினிமா வாழ்வு துயரினை தாங்கும்மனவலிமை தந்தது மட்டுமன்றி துயரினை காட்சிக்குள் புன்னகையோடு விதைத்து வைக்கும் ரசவாதத்தையும் கற்றுக் கொடுத்துள்ளது.

எத்தனை தயாரிப்பாளர்கள்.. எத்தனை கதை சொல்லல்கள்.. எல்லாம் நமது அனுபவ அடுக்குக்குள் அடுக்கி வைத்த புத்தகங்களின் அத்தியாயங்களாக உறைந்து போய்தான் உள்ளார்கள் அல்லது உள்ளன..

என் கதைகளில் எனக்கு மிகப் பிடித்த கதை என்றால் அது குட்டிப் பேச்சியும் M. சிவகுமாரும் என்ற கதைதான்.. அதில் குட்டிப் பேச்சி என்பவள் 8 வயது ரவுடி.. M.சிவகுமார் அவளது தோழனான நாய்.. இவர்களது கதை காட்சிக்கு காட்சி புன்னகையை முகங்களில் வரவைத்தபடி விரியும். ஐந்தாறு வருடங்களுக்கு முன்னால் ஒரு தயாரிப்பாளரிடம் சொன்னபோது அவர் அசந்து போய் கொஞ்ச நேரம் பேசவே இல்லை.. என்னுடைய எக்ஸ்பீரியன்ஸ், யாரிடம் வேலை பார்த்தேன் என்பதை எல்லாம் கேட்டுத் தெரிந்து கொண்டவர் மிக நம்பிக்கையாக ஒரு வார்த்தை சொன்னார்.. கூடிய விரைவில் படம் துவங்குவோம் என்று..

படபடக்கும் மனதோடு எனது டீமை ரெடி செய்தேன். படப்பிடிப்புக்கு முன்னோட்டமாக இருக்கட்டுமே என்று அதே வயதுள்ள ஒரு சிறுமியையும் அதே போன்ற ஒரு நாயையும் வைத்து மூன்று நாள் ஃபோட்டோசெஷன் தேனியில் வைத்து செய்தோம்.. அன்றைக்கு அப்படத்துக்கு கேமராமேனாக முடிவு செய்திருந்த என் பிரிய நண்பன் தேனி ஈஸ்வர்தான் அந்த காலத்துககும் அழியாத புகைப்படங்களை எடுத்தான்.. மூன்று நாள் கடும் உழைப்பு.. கிட்டத்தட்ட 750 புகைப்படங்கள் என்று திருப்தியாக வந்தது அந்த போட்டோ செஷன்..

அதற்கப்புறம் என்ன நடந்திருக்கும் என்பதை நீங்கள் யூகிக்கக் கூட வேண்டாம்.. வழக்கம் போல கை நழுவிப் போனது ஒருபடம் - ஒரு கனவு..

அன்று எல்லாம் சரியாக நடந்திருந்தால் அழகர்சாமியின் குதிரைக்கு முன்பாக ஈஸ்வர் எனது படத்தில் அறிமுகமாகி இருப்பான்..

எடுத்த படங்கள் அப்படியேதான் இருக்கின்றன. இணையத்தில் அவற்றை வெளியிட சிறு தயக்கம் இருக்கிறது. இருந்தாலும் அதில் சில படங்களை வைத்து எனது உதவியாளன் ஒருவன் செய்திருந்த டிசைன்களில் ஒன்றை எனது ஓட்டை மொபைலில் படமெடுத்து இணைத்திருக்கிறேன்.. இந்த போட்டோவை விட ஒரிஜினலில் அவை மாயங்கள் நிகழ்த்தும் போட்டோக்கள்..

அதில் இன்னொன்றுதான் இது..

யாரையோ நினைவுபடுத்துகிறது
ஒரு மஞ்சள் பூவோ
அல்லது 
ஒரு பட்டாம்பூச்சியோ..

யாரோ கடந்து போகிறார்கள்
ஒரு புன்னகையில்
அல்லது
ஒரு கன்னச்சுழிப்பில்
யாரையோ நினைவுபடுத்தி..

முகமறியா
டெலிபோன் பெண்
யாருடையவோ தயக்கங்களை
நினைவுறுத்தி
வாங்கிக்கங்க சார் என்கிறாள் –
அவளறிய மாட்டாள்
அவள் குரல்
எனக்கு இருபதாண்டு பழமையானதென்று..

இருண்ட ஒரு திரையரங்கின்
தனிமூலையொன்று
யாருடையது என்று அறியாமலே
சில கண்ணீர்த்துளிகளை
கர்ப்பத்தில் சுமந்தபடி
இருக்கிறது
பத்தாண்டுக் கணக்காக..

ஒரு பூ
ஒரு பட்டாம்பூச்சி
ஒரு குரல்
ஒரு தியேட்டரின்
உடைந்த இருக்கை..

இவை ஏதையும்
அறியாமல்
குழந்தைகள்
புன்னகைத்தபடியே இருக்கிறார்கள்
நமது கண்கள்
சிரிப்பினால் கலங்குவதாக எண்ணி..

அமுதூட்டிச் சலித்த
முலைகள்
வற்றியிருக்கக் கூடும்..

எத்தனை பிள்ளைகளின்
பசியாற்றியிருப்பாள் அவள்..

ஓட்டம் குறைந்தாலும்
ஊற்றால் நீரூட்டும்
வைகை போல்
எந்நேரமும்
சாம்பிய முலை மறைத்து
சுட்டுச் சுட் டு
பசியாற இட்டிலி
சுட்டுத் தந்தபடி
இருக்கிறாள்
இந்த வைகையின் தங்கை..

உன் தளர்ந்த கைகளை
நீட்டி நீட்டி
எங்களுக்கெல்லாம்
தந்து பசியாற்றும்
இட்டிலியெல்லாம்
உன்
முலைவடிந்த
பால்த்துளிதான் அம்மா..

திரும்ப கிடைக்காத தருணங்கள் எப்போதும் வாழ்வில் கடந்து போனபடியே இருக்கின்றன. இந்த நாற்பத்து சொச்சம் வாழ்வில் முதன் முறையாக பிறந்த நாளுக்கு நண்பர்கள் அளவில்லாமல் வாழ்த்தியது சென்ற பிறந்த நாளில்தான். இந்த வருடமும் அப்படித்தான் நடக்கப் போகிறது என்ற முன் முடிவுடன்தான் இருந்தேன்.

முந்தாநாளில் இருந்தே வாழ்த்துகள் வர ஆரம்பித்து விட்டன. முதன் முதலில் வாழ்த்து சொன்ன நண்பனே தாமதமான வாழ்த்துகளுக்கு மன்னிப்போடு வாழ்த்துகளை துவங்கி வைத்தான்..

இவை வருமென்று அறிந்திருந்தாலும் நான் கூழாங்கற்கள் நிகழ்வில் பங்கு பெறுவதில் அனைத்தையும் மறந்திருந்தேன்.. நண்பன் கடங்கநேரியான் ஃப்ராங்க்ளின் யாழி இவர்களின் பெரு முயற்சியால் ஓர் இலக்கிய நிகழ்வு தொய்வின்றி ஏழாம் முறையாகவும் நடக்கிறது என்பது ஆச்சரியத்துக்குரிய செய்திதான்.

பெரிய எதிர்பார்ப்புகள் ஒன்றும் இல்லை. இலக்கிய நிகழ்வுகள் எப்படி நடக்கும் என்று தெரியாதா..? இலக்கிய நிகழ்வுகள் இப்படித்தான் நடக்கும் என்ற நமது எதிர்பார்ப்புகளை தாண்டிச் சென்றது கூழாங்கற்கள் நிகழ்வு..

நாணலின் நூல் விமரிசனத்தோடு துவங்கிய நிகழ்வு எனக்கானது என்பதை நாணல் பேசத் துவங்கிய இரண்டாவது நிமிடத்தில் நான் தெரிந்து கொண்டேன். தவங்கித் தவங்கி பேசத் துவங்கினாலும் அது எனக்கான பேச்சாக இருந்தது. நாணலுக்குப் பின் அமிர்தம் சூர்யா பேசினார். என்ன பேச்சு.. அது புத்தக விமரிசனம் என்பதைத் தாண்டிய பேச்சு. கணேச குமாரன் தன்யவான்தான்.

பின்தான் பேசினார் தமிழச்சி (தங்க பாண்டியன்). எனது அனைத்து நுண்ணுணர்வுகளையும் அந்த பேச்சில் குவிக்க வேண்டி இருந்து. அந்த பேச்சில் எனக்கு பல எதிர்க்கருத்துகள் இருந்தன. அவை அனைத்தையும் தாண்டி அவர் சொன்ன முதல் கருத்திலேயே என்னை வாயடைத்துப் போக வைத்தார். எனக்கு எதிர் கருத்துகள் இல்லாத நபர்களே இல்லை. தமிழச்சியின் கருத்துக்ககான எதிர் கருத்தை இங்கு பதியாததற்குக் காரணமே நமது மன நிலைதான்..

தோழர் இரா எட்வின் பேசிய பேச்சு உணர்ச்சி வசப் பட வைத்தது. அந்த அன்பின்முன் அனைத்து உணர்வுகளும் dwarfed ஆகின. அண்ணன்தானே. அந்த பேச்சு மீதான எனது விமரிசனத்தை பின்னர் வைத்துக் கொள்கிறேன்..

எல்லாம் முடிந்தது. அப்போது எங்கோ போயிருந்த நண்பன் ஃப்ராங்க் ஒரு அட்டைப் பெட்டியை நடு ஹாலில கொண்டு வந்து வைத்தான்.. அது ஒரு கேக். அதில் Happy birth day to Nandan sridaran என எழுதி இருந்தது..

இந்த இடத்தில் உங்களுக்கு ஒன்று சொல்லியாக வேண்டும். நான் உள்ளிட்ட என் வயதுள்ளோர் சினிமாக்கள் பார்த்து வளர்ந்தோம். அதிலும் நான் சினிமாவிலேயே இப்போது இருக்கிறேன். சினிமாவின் படாடோபங்களும் போலிமைகளும் எனக்குத் தெரியும்.

இதே நிகழ்வு சினிமாவில் நிகழ்ந்திருந்தால் அதற்கு நான் எப்படி react செய்ய வேண்டும் என்பது எனக்குத் தெரியும். அளவான கண்ணீர் போல நடித்து கொஞ்சம் கொஞ்சம் கட்டிப்பிடித்து எனது நன்றிகளை பகிர வேண்டி இருந்திருக்கும் என்பது அங்கே அடிப்படை விதி. என் முன்னால் வைக்கப்பட்ட கேக்கை நான் வெட்டியபோது பிறந்தநாள் வாழ்த்துகள் சொன்னவர்கள் பாதிக்கும் மேற்பட்டோர் முகமறியா நண்பர்கள். எனது நாற்பதைத் தாண்டிய வாழ்வில் நான் வெட்டிய முதல் பிறந்த நாள் கேக் அதுதான். அந்த கேக்கின் முதல் துண்டை நான் கணேச குமாரனுக்கு ஊட்டினேன். கடைசி துண்டை தான் உண்டதாக நாணல சொன்னான்..

நான் எதற்கு நன்றி சொல்ல முடியும்..? உண்டவர்களுகோ ஊட்டியவர்களுகோ நன்றி சொல்லல் சரிதானா..?

உடன் பிறந்தான் இல்லை. எனக்கு நன்செய்து பலன்கள் பெற்றானில்லை. எதற்காக எனது ஒரு நாளை இவ்வளவு சிறக்கச் செய்தான் கடங்கநேரி யான் மற்றும் ஃப்ராங்க்ளின் குமார்.. இந்த சைத்தான் யாழி கூட எதற்காக இத்தனை அன்பை பொழிந்தான்..?

யோவ் நந்தன் ஶ்ரீதரா.. நீ அன்பற்று தனியாய் அலையும் அநாதைச் சிறுவன் இல்லை.. வயதில் குறைந்தாலும் உன்னை அன்பு செய்து ஆசி வழங்க இங்கே சிலர் இருக்கிறார்கள். நிச்சயம் அவர்கள் கடவுளர்கள் இல்லை. நிச்சயம் அவர்கள் உனக்கு அன்னையும் இல்லை. கடவுளுக்கும் அன்னைக்கும் கொஞ்ச◌ேனும் பதில் செய்யப் பாத்தியப்பட்ட பாவிகள் அவர்கள்.. யாரெனக் கேட்டால் நண்பன் என பதில் சொல்வார்கள்..

நம்ப மாட்டேனே.. ஆண் வேடம் போட்டாலும் அவன்கள் என் அன்னைக்கு அடுத்த இடம். புன்னகையோடு உன்னை கிண்டல் செய்தாலும் பிள்ளைக்கு மூத்த பிள்ளை அவர்கள்..

கடங்கு.. ஃப்ராங்க.. யாழி.. என் நாளை நீங்கள் எத்தனை மகிழ்வுறுத்தினீர்கள் என்பது உங்களுக்கு தெரியாது. ஆயினும் ஒரு நிறைவுற்ற மனதின் நன்றிகளை நீங்கள ஏற்றுக் கொள்ளத்தான் வேண்டும் சாமியோவ்..

புகைப்படத்தில் கேக் வெட்டுகிறார் நந்தன் ஶ்ரீதரன்..

ஒரு நிறைவான பயணம். நிறைவான நண்பர்களின் சந்திப்பு. இன்னும் வெகுநாட்களுக்கு இனிய கனமாக மனதாழத்தில் கனத்துக் கொண்டிருக்கப் போகிற ஒரு பிறந்தநாள்.. நெஞ்செஞ்கும் ஒரு பெட்டகத்தில் நிறைய புன்னகைகளையும் அடைக்க முடியாத அன்பையும் திணறத் திணற வாழ்த்துகளையும் சுமந்துதான் வீடு அடைந்திருக்கிறேன். எத்தனை பிரியங்கள்.. எத்தனை வாழ்த்துகள்.. எத்தனை நண்பர்கள்.. எண்ண முடியவில்லை. பிறந்தநாளில் இருந்து ஒவ்வொரு நண்பருக்கும் தனித்தனியாக நன்றி செய்திகளை அனுப்பி அனுப்பி இன்றுதான் கிட்டத்தட்ட அனைவருக்கும் நன்றி சொல்லி முடித்தேன். நிச்சயம் நிறைய பேருக்கு நன்றி சொல்லாமல் விட்டிருக்கக் கூடும். அந்த நண்பர்களுக்கு இந்த இடுகையின் மூலம் என் மனம் நிறைந்திருக்கும் நன்றியை தெரிவித்துக் கொள்கிறேன்.

யாரும் கவனிக்காமல்
உதிர்ந்து கிடக்கும்
பூ ஒன்றை
மழை நீர் சுமந்து செல்கிறது
தன் தலைமேல்..

நீங்கள் என் மழை நண்பர்களே..

அனைவருக்கும் பிரியங்கள்..

21.102013 ன் நினைவில்..

நாலு..

டூர் புறப்படும்
டாக்சியின் நான்கு கால்களிலும்
நான்கு எலுமிச்சம்பழங்களை 
வை..

மிஞ்சும்
ஒரு பழத்தை
பிய்த்து 
சரியாக
நாலு திசைகளிலும் வீசு..

நாலு வேதமும்
சூத்திரனை
சூத்திரனென்றே சொல்கின்றன..

நாலும் ரெண்டும்
சொல்லுக்குறுதி என்றால்
தமிழ் தெரியாதவனின்
சொல்லெல்லாம் குருதி..

உண்ணக் கொடுக்க
ஏதுமில்லாதபோது
வீட்டிலிருக்கும் அவலை
எடுத்து மீனாள் நீட்டுகையில்
உண்ணத் தெரியாமல்
கையை கடித்து அவல் பொறுக்கும்
சாயா மற்றும் அவளது குஞ்சு
இருவருக்கும் சேர்த்து
நாலே கால்..

எண்கள் தெரியாவிட்டாலும்
ராகுவுக்கு நாலுதான்..

ஒரு வேளை
மேலும் நான்கு நாள்
பொறுத்திருந்தால்
அந்தப் பிரிவு
நிகழாமல் இருந்திருக்கக் கூடும்..

உங்களுக்கு நாலைப் பிடிக்குமா..?

எனக்கோ எனில்
நாலு என்பது மற்றொரு எண்ணே..